Zoals beloofd zijn hier mijn interviews:

Interview 1: Fons Bijl

1. Wat voor werkt doet u?
Ik ben buschauffeur bij Veolia.

2. En hoe lang doet u dat werk al?
Bijna 30 jaar.

3. Dat is al best wel lang. Heeft u na al die jaren nog plezier in uw werk?
Plezier is misschien overdreven. Je moet ergens je geld mee verdienen hè? Het is niet zo’n opwindende baan, maar ik heb wel leuke collega’s, dat scheelt.

4. Wilde u vroeger al buschauffeur worden?
Ik zat eerst op de LTS, maar op een gegeven moment kon ik gratis een busrijbewijs halen en als buschauffeur aan de slag. Toen ben ik dat gaan doen. Ik dacht toen vooral aan geld verdienen.

5. Hebt u er spijt van dat u voor buschauffeur hebt gekozen?
Spijt vind ik meteen zo dramatisch klinken. Echt spijt heb ik niet. Het is ook niet zo dat ik maandagochtend vrolijk fluitend naar mijn werk ga. Ik doe het al zo lang, dan is de lol er een beetje vanaf. Maar ja, om op mijn leeftijd dan weer naar school te gaan en een nieuw vak te leren, dat zie ik ook niet echt zitten.

6. Hoe houdt u het dan vol, als u elke dag hetzelfde doet?
Werken is niet het enige wat ik op een dag doe hè. Ik heb gelukkig een paar leuke hobby’s. Ik heb thuis een groot aquarium staan waar ik tropische vissen in heb zwemmen en ik zit ook bij een buurtvereniging waar we dingen voor de buurt regelen zoals paaltjes en parkeerplaatsen.

7. Dus u ziet uw werk vooral als geldtoevoer zodat u met de rest van de tijd leuke dingen kunt doen?
Ja zo zou je het wel kunnen zeggen.

8. Hoe lang denkt u dit nog te doen?
<lachend> Nou, ik zit gewoon mijn tijd uit tot mijn pensioen. Daarna gaan ik en mijn vrouw alleen nog maar leuke dingen doen.

9. Zoals?
Er zijn nog een paar plekken waar we heen willen, en ik wil sowieso één of twee keer per jaar lekker een weekje bakken in Spanje.

Interview met Willem de Vries, accountant

1. Wat voor werk doet u?
Ik ben accountant bij Ernst & Young.

2. Hoe lang doet u dat werk al?
Al bijna zes jaar.

3. Heeft u plezier in uw werk?
Ja hoor. Het is wel veel werk maar elke dag is weer anders. Al ben ik meestal wel blij dat ik om vijf uur weer naar huis kan.

4. U werkt dus van negen to vijf?
Het hangt er vanaf hoeveel werk er te doen is, maar over het algemeen wel ja.

5. Vindt u het niet saai worden om dag in dag uit met de trein heen en weer te reizen?
Het wordt op een gegeven moment wel een sleur. Vooral de maandadochtenden zijn vervelend. Maar de trein heeft ook zo zijn voordelen. Ik woon krijg namelijk al mijn reiskosten vergoed, terwijl dat met de auto niet zo is.

6. Is er nog een speciale reden waarom u deze specifieke baan heeft gekozen?
Ik werkte eerst voor mezelf. Dat vond ik wel leuk maar erg veel verdiende ik niet. Dat veranderde allemaal toen mijn vrouw zwanger werd. Ik wilde toen snel een vaste baan zodat we genoeg geld hadden om voor ons zoontje te kunnen zorgen. Bovendien hadden we niet genoeg ruimte in ons appartement, dus zijn we naar een verhuisd.

7. Heeft u geen spijt van uw keuze om accountant te worden?
Nee absoluut niet. Ik begin ook pas net. Als je langer werkt krijg je ook meer aanzien en klim je hoger op de ladder. Je wrdt vanzelf beter betaald en een betere functie, dus het is zeker de moeite waard. En bovendien ben ik er goed in en vind ik het gewoon leuk werk.

Naar aanleiding van mijn thema ("het doel") en mijn concrete onderzoeksvraag ("Is er nog mens in de robot?") ben ik op zoek gegaan naar enkele internetbronnen. Hieronder is het resultaat tot nu toe. (Nog niet alles staat er op)

1. In conflict op de werkvloer

Je durft geen ‘nee’ te zeggen tegen de zoveelste taak op je bordje. Of je ergert je groen en geel aan die lakse collega. Waar mensen samenwerken, zijn conflicten onvermijdelijk, zeggen loopbaanadviseurs. Het is dus zaak ermee te leren omgaan.

door: Bea Ros
zaterdag 29 maart 2008

Werken is meer dan louter je vak beoefenen. Het betekent ook omgaan met andere mensen. En dat hoeft niet altijd vanzelf goed te gaan. Neem nu Mark. Mark werkt als labresearcher in een middelgroot bedrijf. Hij is bevlogen en nauwgezet. Iemand die zijn afspraken altijd nakomt en dat ook van anderen verwacht. Zet Mark aan een taak en je weet dat je kwaliteit krijgt. Kortom, de ideale werknemer? Nou nee, daar denken zijn collega’s tenminste anders over. ‘Daar heb je hem weer’, denken ze steeds vaker. Ze vinden hem ‘lastig’ en ‘een zeurpiet’.

Zo’n type als Mark had Berra Norbruis, loopbaanadviseur bij Van Ede & Partners, als klant. “Iemand die alles goed wil doen, maar door zijn gedrag juist het tegendeel bereikt. Voor hem was het een eyeopener om eens naar zichzelf door de ogen van zijn collega’s te kijken. Zo ontdekte hij dat hij de lat te hoog legde en wel erg normstellend bezig was.”

Na zo’n ontdekking kun je twee dingen doen: weggaan en een organisatie zoeken die ook hoge eisen stelt, óf veranderen. Mark koos voor het laatste. Hij leerde onder meer van zijn coach dat het belangrijk is aandacht te besteden aan sociale relaties en goede onderlinge contacten.

GEVEN EN NEMEN
“Op je werk kom je vroeg of laat altijd jezelf tegen. Je wordt geconfronteerd met je eigen passies, mogelijk- en onmogelijkheden”, aldus Niek Persoon, eigenaar van loopbaanbegeleidingsbureau Interpersoonlijk. Je moet, wat hij noemt, environmental sensitivity ontwikkelen: een neus voor wat je wel en niet kunt zeggen tegen anderen. Norbruis vult aan: “Je moet bereid zijn het spel te spelen. In een organisatie werken betekent geven en nemen.”

Uiteindelijk, denkt Persoon, zijn alle conflicten op de werkvloer terug te voeren op verschillen tussen mensen. “Dat lijkt een open deur, maar je moet je er wel van bewust worden.” Zo helpt het – getuige Mark – om eens door andermans bril te kijken.

Nog een belangrijk advies van beide loopbaanadviseurs: praten, praten, praten. Check eens of jouw voorstellingen van hoe andere mensen denken over bepaalde zaken eigenlijk wel kloppen. En maak wederzijdse verwachtingen en gevoelens expliciet in plaats van je te ergeren als een collega niet doet wat hij in jouw ogen wel zou moeten doen. Zeg het ronduit als dingen goed gaan, maar ook als dingen niet lekker lopen. “Al dat malen en denken over hoe slecht anderen hun werk doen, vergiftigt je relaties”, zegt Norbuis. “Ook heel destructief is roddelen met collega’s over een andere collega of leidinggevende. Mijn advies is altijd: eerder praten. Als je ongenoegen laat sluimeren, groeit het alleen maar.” Een handige tip daarbij is: vragen in plaats van klagen. “Bij een verwijt of klacht gaan de luiken dicht, maar als je het als vraag formuleert, zijn anderen bereid met je mee te denken.”

Bedenk verder dat er niet één goede manier is om dingen aan te pakken. “Mensen zijn voortdurend geneigd te denken in termen van goed en slecht en hebben meteen overal een oordeel over”, zegt Persoon. “Maar iedereen heeft zijn eigen gelijk. Leer jezelf dus te relativeren.” Dat is iets waar je als werknemer – en als mens – in kunt groeien, aldus Persoon. “Beginners verliezen elkaar vaak op details, professionals vinden elkaar op essentie. De laatsten hebben begrip voor elkaar en accepteren verschillen in aanpak en persoonlijkheid.”

SLACHTOFFER
In hiërarchische situaties is praten natuurlijk een stuk lastiger. Hoe zeg je bijvoorbeeld ‘nee’ als je leidinggevende je de zoveelste taak in de schoenen schuift? Of tegen een in jouw ogen ongewenste nieuwe koers van het bedrijf? Vermijd dader-slachtoffer-denken, adviseert Norbruis. “Maak jezelf niet tot speelbal van je omgeving, dat vermindert je eigen mogelijkheden en sturing. Probeer een stapje hoger te denken en te zien waar de organisatie als geheel in gelooft en voor staat. Dus blijf niet steken in ‘Zij van het management begrijpen er niets van’. Wat ook helpt is oplossingsgericht denken. Stap naar je leidinggevende en doe een voorstel of vraag ‘Hoe zullen we dit oplossen?’”
“Voel je niet verantwoordelijk voor wat je niet kunt beïnvloeden”, vult Persoon aan. “Je kunt geen groot project doen zonder budget. Die verantwoordelijkheid moet je dus ook niet op je nemen.” ‘Nee’ kunnen zeggen is belangrijk, aldus Persoon. Voor je eigen werkplezier en voor goede bedrijfsresultaten. “In het begin ben je geneigd alles aan te pakken. Ook omdat je nog niet goed kunt plannen en prioriteiten stellen. Als je dat wel kunt, kun je ook uitleggen waarom het slecht voor het bedrijf als geheel is om een extra taak erbij te doen.” Maar wat als je leidinggevende na je uitleg zegt ‘En toch moet je het doen?’. “Tot bepaalde hoogte is het een kwestie van slikken. Maar het is de vraag hoe ver je daarin gaat.”

Ook Norbruis is daar helder over: je moet echt je eigen grenzen kennen en respecteren. “Als je het gevoel hebt tegen je eigen principes te werken of jezelf over de kop te werken, moet je weggaan. Het kan nog zo belangrijk zijn om je hypotheek af te betalen, maar dat is het echt niet waard.” Ter geruststelling voegt ze eraan toe: “Mensen denken vaak dat ze extern geen mogelijkheden hebben, maar dat blijkt altijd mee te vallen, is mijn ervaring. Als je maar weet waar je voor staat en wat je wilt.”

VALKUILEN VOOR STARTERS
Niek Persoon was, voordat hij zelfstandig loopbaanadviseur werd, jarenlang leidinggevende bij DSM en begeleidde diverse jonge werknemers. Enkele waarschuwingen uit de praktijk:

• Te enthousiast
Starters hebben de neiging zich vol enthousiasme op een nieuwe baan te storten en rennen zichzelf vervolgens voorbij. Begrijpen wat er van je verwacht wordt en hoe de organisatie in elkaar steekt, kost een half jaar.
• Te afwachtend
Je werk is saai en valt tegen. Maar je houdt je koest en denkt: ‘Dit zal wel normaal zijn.’ Of: ‘Straks wordt het beter.’ Fout. Doe je mond open en vraag om uitdagender taken. Uit onderzoek blijkt dat jonge mensen die in het begin uitdagend werk doen, zich in hun latere loopbaan beter ontwikkelen.
• Te solistisch
In het begin wil je laten zien dat je het zelf kunt. Maar bedrijven vinden het juist belangrijk dat je kunt samenwerken.
• Te snel (ver)oordelend
Wacht even met overal meteen iets van te vinden. Noteer het wel en houdt het vast, maar vraag jezelf ook af waarom mensen dingen op een bepaalde manier doen.

Gevonden op http://www.betabanen.nl/in-conflict-op-de-werkvloer.33842.lynkx

2. Geestdodend werk

Afgelopen week ben ik voor mijn werk twee dagen naar het buitenland geweest (ik werk tenslotte bij een bedrijf wat ook in het buitenland wat activiteiten doet). Bij een rondgang over een van de afdelingen daar kwamen mijn collega en ik mensen tegen die in onze ogen nogal geestdodend werk deden: het controleren van factuurtjes in een computersysteem (en dat dan 8 uur per dag).

Het zaakje een beetje overdenkend zullen er nog wel meer geestdodende baantjes zijn:

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Zouden piloten nu elke dag genieten van het uitzicht?
Hoe doen machinisten dat dan; elke keer het zelfde traject
En als je in een theater staat, is het dan leuk om elke keer hetzelfde liedje te moeten zingen

Hoe geestdodend is jouw werk? Of valt het allemaal toch wel mee?

Gevonden op http://nietvandeslager.web-log.nl/nietvandeslager/2007/11/geestdodend_wer.html

3. 14 december 2007

Twee uur vind ik zelf altijd één van de beste en mooiste tijden van de dag. De cijfers '14:00' hebben een aantrekkingskracht op me, en als ik dan in de trein zit en op een station de klok op twee uur zie staan, vind ik dat precies de goede tijd voor dat moment.

Zo was ik op vijf december vorige week in Amersfoort, waar mijn trein altijd tegenover de trein naar Groningen/Leeuwarden staat. In de korte over- en uitstaptijd op zo'n station zie je de mensen rennen, wat voonamelijk een feest is naar te kijken als je zelf al vast en warm in de goede trein zit. Altijd staan er mensen te roken vanuit een treinbalkon, iets dat alleen kan als je achter aan een perron staat met je coupé, de plek waar de conducteur nauwelijks de kans krijgt om je terecht te wijzen. Even schuldbewust een sigaretje roken, en dan het gemopper op de achtergrond aanhoren van mensen die je rook binnenkrijgen als andere instappers de deuren van de coupé open en dicht doen. Ook komen er hijgend mannen met aktetassen voorbij, die in het Groningse treindeel zaten, maar toch naar achteren moeten lopen om in Zwolle niet wéér te moeten overstappen naar het deel voor Leeuwarden.

Ook al rennen ze voor een plekje, op vijf december doet het me even denken aan serieuze vaders die naast het dragen van hun aktetassen en hoge functie op het werk, hun prioriteiten die dag voornamelijk hebben bij het 'op tijd thuis zijn op pakjesavond' met kinderen en vrouw.

Gevonden op http://www.trivola.web-log.nl/

Dat was het tot nu toe. Er komt nog meer.